لاشریکستان

پاری وقت ها..

 اول: پاری وقت ها انگشتر فیروزه را به انگشت دوم از دست راست می زدم، انگشتر عقیق را به انگشت چهارم از دست چپ.شنیده بودم ثواب دارد. اثر هم داشت. پاری وقت ها انگشتر فیروزه را به انگشت سوم از دست راست می زدم، انگشتر عقیق را به انگشت چهارم از دست چپ.شنیده بودم ثواب دارد. اثر هم داشت. پاری وقت ها انگشتر فیروزه را به انگشت چهارم از دست راست می زدم، انگشتر عقیق را به انگشت چهارم از دست چپ.شنیده بودم ثواب دارد. اثر هم داشت. پاری وقت ها...

دوم: مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب ... در دلم هستی و بین من و تو (تو و من) فاصله هاست...

سوم: زبانم بند آمده...انگار همه وردها و ذکرهایی که روزی آرامم می کرد ته کشیده اند. زبانم بند آمده و انگار مادر زاد، لال زاده شده ام. چشمم مانده به سفیدی بی روح دیوار مطب دکتر و گلویم خشک شده ... نه ندایی از غیب می آید تا تسلایم دهد و نه نوایی از دور تا آبی باشد بر آتش بی تابیم... میان تمام خستگی دیوار، قابی، در تسکینی ابدی و جاودانه جا خوش کرده است... از دور تنها چهار قل درشت عربی را می بینم که زبانم را باز می کند...

چهارم: قیامت می شود وقتی که دلت می شکند و بغضت نمی شک....

پی نوشت: می خواستم بنویسم عشق، عجیب حرف مزخرفی است این روزها... دلم نیامد...

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ٢٦ تیر ۱۳۸٧ - مصطفا لاشریکستان

 

شما که سواد داری ، لیسانس داری ، روزنامه خونی
با بزرگون می شینی، حرف میزنی ، همه چی می دونی
شما که کله ت پره ، معلّم مردم گنگی
واسه هر چی که می گن جواب داری ، در نمی مونی
بگو از چیه که من ، دلم گرفته؟

راه میرم دلم گرفته ،  می شینم دلم گرفته  
گریه می کنم ، می خندم ، پا میشم، دلم گرفته
من خودم آدم بودم ، باد زد و حوای منو برد

سوار اسبی بودم که روز بارونی زمین خورد

عمر من کوه عسل بود ولی افسوس

روزای بد انگشت انگشت اونو لیسید

بعد نشست تا تهشو خورد...

محمد صالح علاء

 

پی نوشت۱: آدما عاشق می شن

بعد عشقشون رو می کشن،

چون می خوان مالکش بشن،

صاحبش بشن...

زندگی ما آدما از حیوونا بدتره...

((فیلم سینمایی حس پنهان))

 

پی نوشت۲:گلوم می سوزه...مثل چشمام...مثل دلم...

پيام هاي ديگران ()        link        جمعه ٢۱ تیر ۱۳۸٧ - مصطفا لاشریکستان

رستاخیز

احمق نباش.خودت رو گول نزن. گیرم که همه اونچه که امروز دچارش شدی رو بردی و یه گوشه چال کردی. گیرم که کسی ندید و دوباره شدی همونی که بودی. همونی که هستی.همونی که می خوان،می خواستن. اما باور نکن که دوباره یه روزی اینایی که امروز می بری و قایم می کنی بر نمی گردن. دوباره ریشه اشون جوونه نمی زنه و از جایی برون نمی آد.  دیر و زود بر می گردن و دوباره تویی که حسرت روزهایی که رفت و می خوری و فرصتی که با خیال خامت از خودت گرفتی. آدمی و دل  را رستاخیزیست و رستاخیز تو فرارسیده است...

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٩ تیر ۱۳۸٧ - مصطفا لاشریکستان